Stel je voor: zondagavond, de laatste voetbaluitslagen rollen binnen en jij leunt achterover omdat Ruben Van Gucht het wel even rustig voor je samenvat. Dat beeld kennen de meeste Vlamingen. Wat er gebeurt zodra die uitzending voorbij is, weten ze een stuk minder.
Het contrast: op het scherm en erbuiten
Wie Ruben Van Gucht op televisie volgt ziet iemand die altijd lijkt te weten wat hij doet. Zelfzeker, gepolijst, nooit op zijn mondje gevallen. Dat beeld klopt, maar het is slechts een deel van het geheel. Buiten de sportstudio is hij in de eerste plaats iemand die bewust afstand neemt van de drukte die zijn job met zich meebrengt. Dat is geen toeval, dat is een keuze waar hij jarenlang bewust aan gewerkt heeft.
Sport met een andere betekenis
Ruben praat de hele week over sport. Wedstrijden, statistieken, transfers, analyses. Je zou denken dat hij in zijn vrije tijd alles wat met sport te maken heeft, even aan de kant schuift. Dat is niet zo, maar de sport die hij zelf beoefent voelt fundamenteel anders aan dan het verslaan ervan.
Lopen is voor hem al jaren een manier om het hoofd leeg te maken. Geen commentaar te leveren, geen oordeel te vellen, gewoon bewegen. Wie hem op een stille ochtend door de buurt ziet joggen, ziet niet de presentator maar gewoon een man die lucht nodig heeft. Dat is precies de aantrekkingskracht. Sport als journalistiek onderwerp is druk en geladen. Sport als dagelijkse gewoonte is stil en persoonlijk.
De stille hobby’s die weinig mensen kennen
Ruben Van Gucht is iemand die van lezen houdt. Niet van snelle koppen of nieuwsflitsen, maar van boeken die traag en grondig zijn. Biografieën, literatuur, soms iets over geschiedenis. Dat past bij de man die je op televisie ziet: bedachtzaam, nieuwsgierig, iemand die graag begrijpt hoe dingen in elkaar zitten.
Muziek speelt ook een rol in zijn dagelijks leven. Niet als achtergrondgeluid, maar als iets waaraan hij bewust tijd geeft. En dan is er de natuur. Wandelen in de Ardennen, een weekendje weg met het gezin naar een plek zonder al te veel prikkels. Die nood aan rust en ruimte is geen luxe voor hem, het is noodzaak.
Een bewust kleine vriendenkring
In de mediawereld kom je veel mensen tegen. Collega’s, gasten, pr-mensen, sportfiguren. Ruben Van Gucht maakt daarin een duidelijk onderscheid tussen mensen die hij kent en mensen bij wie hij echt terechtkomt. Die tweede groep is klein, en dat is bewust zo gegroeid.
Zijn vrienden zijn grotendeels mensen van buiten de televisiebubble. Mensen die hem niet als presentator kennen maar als gewone vriend, die niet vragen naar de backstage-roddels maar gewoon een goed gesprek willen voeren. Die kring houdt hij zorgvuldig klein omdat ze hem aardt. In een job waarbij je constant beoordeeld en becommentarieerd wordt, heb je mensen nodig die dat gewoon niet doen.
Vader, partner, mens
Als je informatie zoekt over het Ruben Van Gucht privéleven, merk je snel dat hij daar zelf weinig over zegt. En dat is geen toeval. Hij koestert zijn gezin als een zone buiten de spotlights, iets wat volledig van hem is en niet van het publiek.
Toch laat hij af en toe iets doorschemeren. Dat hij de weekends waarop hij niet moet werken, zoveel mogelijk thuis doorbrengt. Dat hij probeert aanwezig te zijn op de echte momenten, schoolbezoeken, etentjes, gewone avonden op de bank. In een job die makkelijk alles opslokt als je het laat, heeft hij geleerd om grenzen te bewaken. Niet altijd makkelijk in een sector die nooit echt pauzeert, maar voor hem is het niet onderhandelbaar.
Wat hem écht raakt
Ruben Van Gucht heeft een afkeer van oppervlakkigheid. Dat zie je in de manier waarop hij interviews geeft, hoe hij weigert zomaar mee te gaan in hypes, hoe hij kiest voor diepgang boven spektakel. Die houding zit dieper dan een presentatiestijl, het is een overtuiging.
Eerlijkheid is voor hem een kernwaarde. Hij vindt het belangrijk om te zeggen wat hij denkt, ook als dat minder populair is. In de sportjournalistiek, een wereld vol belangen en ego’s, is dat niet altijd de makkelijkste positie. Maar het is de zijne. En buiten het werk zie je diezelfde eerlijkheid terug: in hoe hij over zijn job praat, hoe hij zijn grenzen aangeeft, hoe hij kiest voor wat echt is boven wat er goed uitziet.
Wat hij meeneemt de studio in
Er zijn presentatoren die hun privéleven volledig scheiden van hun werk. Voor Ruben Van Gucht werkt het anders: alles wat hij buiten de camera beleeft, kleurt subtiel wie hij op het scherm is.
De rust die hij vindt bij het lopen, de gesprekken met vrienden die hem met beide voeten op de grond houden, de bewuste keuze voor stilte in een lawaaierige wereld: dat alles sijpelt door in hoe hij aanwezig is in de studio. Hij is niet geforceerd enthousiast, hij is echt. Niet opgefokt maar kalm. Niet bezig met zichzelf maar met het verhaal dat hij brengt. Die combinatie maakt hem geliefd bij het publiek, ook al weten die kijkers zelf vaak niet precies waarom.
Het antwoord is misschien gewoon dit: je ziet iemand die weet wie hij is, ook als er geen camera op hem gericht is. En dat is zeldzamer dan het lijkt.
Van Gucht kiest bewust voor een leven dat grotendeels buiten de schijnwerpers blijft. Niet als statement, maar gewoon omdat hij dat prettiger vindt. Voor wie meer in hem ziet dan een stem bij de voetbaluitslagen, is dat precies het interessante deel van het verhaal.
